Personal

Mijn mooiste en meest waardevolle ontdekking ooit!

Het leven leert je lessen. En dat kan alleen als je hier bewust van bent. Dat dit niet meteen duidelijk is, heb ik zelf meegemaakt.mooisteontdekking_hft.jpg

Het is best moeilijk om vanuit negatieve gedachtes te kijken wat je van de situatie kunt leren. Hoe vaak ik in het verleden huilend op de bank heb gezeten. Vaak met een ontzettend machteloos gevoel. Vooral als ik dacht dat ik alles in mijn leven voor elkaar had:

  • leuke baan (oké, ik was wel vaak moe en wist niet waar ik mijn vrije tijd vandaan moest halen);
  • een fijne relatie (oké, we hadden wel vaak onenigheid en ik twijfelde of ik wel met hem verder wilde gaan);
  • een leuk sociaal leven (oké, maar ik was wel altijd bezig met wat anderen van mij zouden kunnen denken en dacht dat ik altijd de vrolijke, optimistische zelf moest zijn).

Zelfvertrouwen?!
En dan heb ik het nog niet eens over mijn zelfvertrouwen. Deze was niet te bekennen, want er was altijd wel iets waar ik niet tevreden over was. Er was altijd wel iets wat beter kon, wat niet goed was aan mezelf. Of dat nu te maken had met mij als persoon in mijn privéleven, of wie ik was als docent en de vaardigheden die ik moest toepassen: het kon altijd beter!

En dan…!
Met als gevolg dat ik altijd bleef werken, altijd de leuke spontane meid bleef uithangen en vooral ook altijd mijn gevoel bleef wegdrukken. Doordat ik niet in contact was met mijn gevoel en mijn lijf, kreeg ik zo’n vijf jaar geleden de eerste klap!
Ik viel flauw tijdens een concert. Nu kun je misschien denken: ‘ach, dat valt toch wel mee’. Zo dacht ik er toen ook over: “Ik zal wel niet goed hebben gegeten. Het was ook wel heel warm in de concertzaal. En wat waren er veel mensen. De afzuiging zal wel niet goed hebben gewerkt.”

Het begin van het einde
Maar dit was het begin van een reeks lichamelijke en mentale klachten: ik kreeg steeds sneller last van spierpijn, vooral in mijn nek en schouders. Ik sliep steeds slechter. Ik viel wel in slaap, maar was elke nacht erg vroeg wakker. Om vervolgens meteen in de denkstand te zitten en niet meer in slaap te kunnen komen.

Daardoor werd ik steeds sneller moe en kribbig. Ik verloor het overzicht, want ik kreeg het steeds drukker in mijn hoofd. Ik vergat steeds meer dingen. Ik werd steeds vaker verkouden en dat bleef ook langer hangen. Maar het serieus nemen? Nee! ‘Met een beetje rust tijdens de schoolvakanties en in de weekenden komt het wel goed.’ How wrong could I be?!

Vastklampen aan een fantasie
Het werd steeds moeilijker om aan mijn eigen standaarden te voldoen, want ik vond altijd wel iets waardoor ik het niet goed deed. Zo trap je elke keer weer in je eigen waarheid: ‘ik ben niet goed genoeg, zie je wel?’

K.O.
Dit ging zo door tot vorig jaar. Toen pas kwam de echte klap: ik kon niet meer. Ondertussen liep ik al 4 jaar met die klachten rond. En inmiddels van alles had geprobeerd om de klachten te verminderen: mindfulness cursus, gesprekken met verschillende coaches, minder werken, ga zo maar door. Soms leek het beter te gaan, maar dan werd ik weer keihard met de realiteit geconfronteerd. Dit kon zo niet langer.

Toen kwam ik werkloos thuis te zitten. En ik was niet alleen. Mijn metgezel in die tijd was mijn burn-out. Terwijl ik eerst enorm veel last van schaamte had -‘ik mag niet thuis zitten, ik laat mijn collega’s in de steek, ik ben een zwakkeling, waarom kan ik het niet volhouden’- kwam in de loop van de tijd het besef dat ik deze tijd thuis voor mezelf kon gaan gebruiken.

Tijd en ruimte
Ik had alle tijd en ruimte om er achter te komen waar mijn problemen vandaan kwamen. Ik had alle tijd en ruimte om te onderzoeken wat ik nodig had om er weer bovenop te komen.

Mijn mooiste ontdekking
Dankzij die enorme klap van het altijd maar aan mezelf voorbij lopen, heb ik mijn mooiste en meest waardevolle ontdekking ooit gedaan: ik weet nu wie ik ben! Ik weet waar mijn grenzen liggen en ik weet dat ik nooit meer aan mezelf voorbij hoef te lopen.

Begrijp mij niet verkeerd. Ik wens niemand een burn-out toe. Maar dit is wel een groot onderdeel van mijn verhaal.

Neem het serieus
Ik wil je daarom een ding heel goed op het hart drukken: neem de signalen van je lichaam en je gevoel serieus. Die signalen zijn er niet voor niets. Druk ze niet weg, maar sta er bewust bij stil. Dit is het teken dat jij rust moet nemen. Dit is het teken dat jij eerlijk moet zijn naar jezelf.

Door schade en schande heb ik mezelf leren kennen. Dit kan ook voor jou gelden: het is nog niet te laat! Zorg dat je er met iemand over praat. Houd het niet voor jezelf. Je kunt niet alles alleen doen, alles alleen oplossen. Vraag hulp. Zorg dat het niet zover komt dat je helemaal lamgeslagen thuis komt te zitten. Zorg dat je NU aan de bel trekt.

Zorg dat je jezelf leert kennen. Wees je eigen beste vriendin!

Stel jezelf deze vraag: wat heb ik nu nodig?


Is dit een onderwerp waar je mee worstelt? Wil jij graag leren hoe jij meer in contact komt met je gevoel? Wil jij jezelf beter leren kennen?

Laat mij je helpen. Klik op de knop hieronder voor meer informatie.

Ik wil graag meer weten

Of maak gebruik van de mogelijkheid om gratis door mij gecoacht te worden.

Ik wil een gratis coachsessie.

Geef een reactie