Personal

‘Have a little faith in me.’

Je kunt je heel makkelijk voornemen: ‘ik ga vanaf nu meer in mezelf geloven’. Maar gezegd is makkelijker dan gedaan. En waarom zou je het alleen moeten doen? Het is zo belangrijk dat je gesteund wordt in jouw geloof in jezelf door anderen. Dat jij je eigen ‘tribe’ om je heen hebt die jou dat steuntje in de rug geeft. Waar jij terecht kunt als je het even niet meer ziet zitten. Waar jij naartoe kunt voor vragen en steun. 

faith_hft

Say what?
Waarom ik het een ‘tribe’ noem? Ten eerste vind ik het een mooi Engels woord. Het is te vertalen als stam en familie. Het is een groep mensen die jij om je heen verzameld waar jij helemaal jezelf kunt zijn. Mijn eigen ‘tribe’ is niet heel groot, maar de mensen die deel uit maken van die groep zijn zo ontzettend waardevol voor mij. Dit is iets wat ik pas sinds een paar jaar eigenlijk echt begrijp. Dit is iets wat ik in tijden van pijn en verdriet heb moeten leren.

Niet vanzelfsprekend
Mij kwetsbaar opstellen naar anderen heb ik altijd als een zwakte gezien. Praten over je gevoelens wanneer het tegenzit, hulp vragen als je er zelf niet uitkomt: ‘dat doe je toch niet als sterke vrouw? Wat zullen anderen denken als jij in huilen uitbarst? Wat zullen anderen denken dat jij het allemaal niet meer weet? Ze laten je geheid vallen. Wie wil daar zijn tijd en energie nu insteken? Je bent het niet waard.’

Dit klinkt heel hard, maar het zijn gedachtes die zich jarenlang in mijn hoofd hebben vastgezet. Gedachtes die ik als waarheid aannam en die de boventoon voerden in mijn relatie met anderen. Naar de buitenwereld wilde ik zo overkomen: ‘Ik ben sterk en laat me niet van de wijs brengen. Ik ben wijs en heb het allemaal goed voor elkaar’. If they only knew…

Maar hoe dan?
De shift in mijn gedrag kwam door het te proberen. Door mij een keer niet zo stoer en krachtig voor te doen. En dit ging eigenlijk per ongeluk. Op het moment dat het gebeurde schaamde ik mij dood.

Ik denk dat het eind 2013 voor het eerst gebeurde. Ik zat op het werk in de docentenkamer zat en ik begon -geen idee meer waarom- te huilen. Ik probeerde het nog voor de buitenwereld te verbergen door snel naar het toilet te lopen, maar dat is niet helemaal gelukt. En toen gebeurde er iets wat ik absoluut niet had verwacht.

Een collega kwam mij achterna en vroeg wat er aan de hand was. Ik kon op dat moment alleen nog maar huilen. In plaats van dat zij mij afwees, sloeg zij een arm om mij heen. Wauw! Dit vond ik toen zo bijzonder. En zo het tegenovergestelde van wat ik in mijn hoofd altijd had voorgesteld.

Samen gingen we naar mijn teamleider en ik daar kreeg ik de ruimte om mijn emoties de vrije loop laten gaan. Ik hoefde mij niet eens druk te maken over de lessen die ik nog moest geven die dag. Die werden er voor mij uitgegooid. Nogmaals wauw!

The journey continues
Tuurlijk is het dan niet dat je ineens van die negatieve gedachtes af bent. Maar het ijs was wel gebroken. Beetje bij beetje, jaar na jaar ben ik steeds opener geworden. De echte omslag kwam begin 2017. Mijn burn-out klachten werden steeds ernstiger en ik wist dat ik dit no way alleen zou kunnen oplossen. Toen pas zag ik echt in dat open zijn over je gevoelens, jouw emoties en vooral ook hulp vragen helemaal niet zo slecht is. Toen pas zag ik in dat mensen het juist enorm waarderen dat je ook die kant van je zelf laat zien. Dat ze dan met je mee gaan denken of dingen uit handen nemen omdat het gewoon niet goed met je gaat.

En dit is niet alleen voor het werk, maar ook privé. Ik heb echt moeten leren om ook dingen aan mijn vriend over te laten. Om ook eens te zeggen dat ik het af en toe gewoon niet weet. Dat het beter is om eerlijk te zijn over je gevoelens, dan dat je alles wegstopt en dat die opgekropte gevoelens zo opstapelen dat de bom vanzelf een keer barst.

Hoe gaat het nu?
Mijn oude ik, diegene die het eng vond om ook de kwetsbare kant te laten zien, die komt af en toe nog wel eens de hoek om kijken. Maar ik krijg dan snel genoeg terug dat die oude ik niet de beste versie van mijzelf is. Vaak merk ik het doordat ik sneller moe ben, weer veel lig te piekeren, onzeker ben over mezelf. Dan is het tijd om te praten met mensen uit mijn ‘tribe’, om mijn verhaal te doen en hulp te vragen als het nodig is.

Thank you
Daarom wil ik bij deze ook de mensen bedanken die dichtbij mij staan: vrienden, familie, mijn business buddies en jij als lezer van dit blog. Dank je voor het geloven in mij. Dank je voor de steun die ik mag ontvangen. Dank je voor de tijd die we samen doorbrengen, voor de praatjes die wij maken (serieus of juist helemaal niet). Dank je dat je in mijn leven bent.

Ik hoop dat jij ook jouw eigen ‘tribe’ om je heen hebt verzameld.
Neem vandaag de tijd om hun te bedanken voor hun steun.


Is dit een onderwerp waar je mee worstelt? Heb jij het gevoel dat je er alleen voor staat?
Wil je graag begeleid worden, jouw verhaal doen, zodat je ontspannen, positief en zelfverzekerd in het leven komt te staan? 

Laat mij je helpen. Klik op de knop hieronder voor meer informatie.

Ik wil graag meer weten

Of maak gebruik van de mogelijkheid om gratis door mij gecoacht te worden.

Ik wil een gratis coachsessie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s