Personal

Wie ben je echt?

Ken je dat gevoel dat je een rol speelt om er maar bij te horen? Ken je het gevoel dat je je schaamt voor wie je bent en hoe je eruit ziet? Ken je het gevoel dat je nooit goed genoeg bent? Ik ken dit en ik heb mij heel lang door die gevoelens laten leiden.

IMG_1353

Hoe het begon
Dit ben ik, elf maanden oud. Een heerlijk stevig hummeltje die met heldere ogen en een grote lach de wereld in kijkt. Die toen nog helemaal niet zat te denken hoe ze overkwam op de wereld, die onzeker was over haar doen en laten. Kon het maar altijd zo blijven.

Want alles veranderde toen ik naar de basisschool ging. De eerste jaren waren goed, maar vanaf groep 5 begon ik mij bewust te worden hoe ik overkwam op anderen. Het was het jaar dat ik voor het eerst een bril droeg en dat mijn haar kort werd geknipt, omdat ik hoofdpijn kreeg van het gewicht van mijn volle bos lange haar. Dit uiterlijk paste niet in het beeld van een paar klasgenoten en dat was het begin van pesterijen. En dat alleen maar omdat ik er iets anders uitzag en ik als verlegen meisje niet voor mezelf durfde op te komen.

Halverwege groep 7 kreeg ik een andere klap te verwerken: mijn ouders gingen scheiden. Dit zorgde ervoor dat ik na groep 8 ging ik verhuizen naar een andere plaats. Dit betekende ook dat ik na de zomervakantie op een middelbare school terecht zou komen waar niemand anders van mijn basisschool heen ging. Het voelde als een frisse start. Nu zou het helemaal anders gaan en zou ik geaccepteerd worden. Maar dat bleek te mooi om waar te zijn.

And the story continues…
Als verlegen meisje die moeilijk contact kon leggen viel ik hier ook bij een aantal leerlingen buiten de boot. Mijn kleding en mijn haar (inmiddels weer een volle bos die moeilijk te temmen was) was een mooie aanleiding om bovenop te zitten en de pesterijen namen in kracht toe. Dit alles speelt zich af aan het begin van mijn pubertijd. Je voelt je al zo anders en super onzeker en dan worden jouw onzekerheden door anderen nog eens extra onder de loep genomen. Er waren periodes dat het pesten leek te zijn opgehouden, maar de onzekerheid, omdat je nooit zeker weet of je er wel bij hoort, bleef altijd om mij heen hangen.

Perfectionista
Als gevolg hiervan stortte ik mij in Havo 4 en Havo 5 volledig op mijn schoolwerk en dit was dat het begin van mijn perfectionisme. Iets om mij aan vast te houden en om bevestiging te krijgen dat ik wel ergens goed in was. Dit zorgde ervoor dat anderen misbruik van mij gingen maken, omdat ik altijd bereid was mijn huiswerk te laten overnemen. Als ik dan eens ‘nee’ zei (wat niet vaak gebeurde), dan was ik de boeman en bleken die aardige klasgenoten niet zo aardig meer. En zo word je continu bevestigd in je eigen onzekerheid en het feit dat je nergens bij lijkt te horen.

Dit zorgde ervoor dat ik echt alles zelf ging doen, ook in groepsopdrachten. Het gevoel dat je dan alles in elk geval onder controle hebt en dat je wist dat het goed zou gaan komen. Ondertussen was mijn eigenwaarde ver te zoeken. Dit zette zich door in mijn vervolgopleiding. Ik maakte maar moeilijk vrienden en een studentenleven, nee, daar heb ik nooit echt aan deel genomen. Ik zat liever thuis, tussen de boeken in mijn eigen vertrouwde omgeving.

Verknipt
Mijn eigenwaarde, het gevoel dat ik belangrijk was, haalde ik bij anderen vandaan. Op die manier zorgde ik dat ik  bevestiging kreeg dat ik er toe deed, al durfde ik mijn echte ik nooit te laten zien. Mijn echte ik was bang voor afwijzing, bang om weer voor vreemd gezien te worden. Mijn leven werd bepaald door hoe ik dacht dat anderen over mij dachten. Ik liet mij aan het lijntje houden, kwam nooit voor mezelf op. Liet mij gebruiken door anderen, want ik was bang om alleen achter te blijven. Ik had een verknipt zelfbeeld van wie ik was en wie ik dacht dat ik moest zijn in mijn omgeving.

Dit zorgde ervoor dat ik een rol ging spelen die niet bij mij paste. Dit zorgde er ook voor dat ik mijzelf altijd op de vierde of vijfde plaats ging zetten. Ik leefde niet vanuit mijn hart, maar eigenlijk vooral vanuit mijn hoofd. Altijd maar denken aan hoe ik mij moest gedragen om erbij te horen.

Dit heeft heel wat jaren de keuzes in mijn leven bepaald. Van relaties tot werk tot aan hoe je je vrije tijd indeelt (voornamelijk door nog meer te werken).

Ik was in 2008 begonnen aan een nieuwe studie. Elke dinsdag- en woensdagavond was ik op die school te vinden om colleges te volgen. Daarnaast stond ik fulltime voor de klas. Van vrije tijd was niet echt meer sprake. In augustus 2013 behaalde ik mijn diploma en terwijl ik dacht dat het rustiger zou worden, ging het toen juist mis.

Ik had op dat moment een relatie die niet lekker liep, omdat ik wist dat ik met deze jongen niet oud ging worden. Ik ging steeds slechter slapen, want in mijn hoofd bleven de gedachten maar komen. Daar waar ik overdag helemaal geen tijd had om na te denken (want veel te druk met werk en wat er nog meer bijkomt), kwam ’s nachts allemaal omhoog. Ik ging als een zombie door het leven, puur op de automatische piloot. Tot dat mijn lichaam het signaal gaf: ‘dit gaat niet goed!’ Ik viel flauw tijdens een concert. Maar dit signaal serieus nemen…nee. Ik dacht met een beetje vakantie rondom de kerstdagen dat ik er wel weer boven op zou komen. Maar niets was minder waar.

Overspannen
Het ging van kwaad tot erger. Je gaat na de vakantie weer aan het werk bent en je hebt het gevoel dat je alleen nog maar kunt huilen. Dan is het mis.

In 2014 heb ik dit aangekaart bij mijn werkgever. Ik kon niet meer. Ik ben toen twee weken thuis geweest, met een ontzettend schuldig gevoel. ‘Ik kan mijn werk toch niet zomaar in de steek laten? Er moet nog zoveel gebeuren.’ Na die twee weken ben ik dus weer aan het werk gegaan. Zo blijkt maar weer dat mijn hoofd de leiding weer overnam en het contact met mijn gevoel, met mijn hart nog heel ver te zoeken was.

Maar hoe ben ik er nu achter gekomen wie ik ben en wat ik echt nodig heb? De start van het te weten komen heeft nog zeker 3 jaren op zich laten wachten. In de tussentijd heb ik een mindfulness cursus gevolgd en ben ik minder gaan werken. Maar luisteren naar mijzelf deed ik nog steeds niet.

In februari 2017 kreeg ik opnieuw klachten: het slapen ging wederom slecht, ik werd ineens weer super onzeker over wat ik allemaal kon, was emotioneel instabiel en kon heel weinig hebben. Nu wist ik dat er echt iets moest gaan gebeuren.

Ik heb een loopbaancoach ingeschakeld, omdat ik dacht dat het puur werk gerelateerd was. In de vele gesprekken die ik met haar voerde, werd ik laagje voor laagje afgepeld. In mei van datzelfde jaar is de knop doorgehakt. Na de zoveelste huilbui onderweg van werk naar huis wist ik, dit kan niet meer.

Wat nu?
Opnieuw in gesprek met mijn werkgever en nu was het menens. Nog minder werken óf  helemaal stoppen en in de WW. Ik heb toen de grote sprong gewaagd en heb voor het laatste gekozen.

Tsja, en dan kom je dus thuis te zitten. Krijg je ineens heel veel tijd om na te denken. De eerste maanden voelde ik mij vooral schuldig: jij zit thuis terwijl anderen aan het werk zijn. Jij voelt dat je nog zoveel werk te doen hebt. Mijn hele identiteit lag aan diggelen. Ik was geen docent meer, maar wat was ik dan wel?

Na de zomervakantie kon ik rustiger ademhalen en ben ik gaan lezen. Voornamelijk boeken over persoonlijke ontwikkeling en over het uitzoeken wat je wilt in je leven. Beetje bij beetje werd mijn identiteit opnieuw opgebouwd. Stukjes die niet meer bij mij passen, zoals bijvoorbeeld docent zijn, liet ik los en stukjes die wel bij mij passen kwamen daarvoor in de plaats.

Ik kwam erachter dat ik heel graag met mensen werk, maar dan wel met mensen die gemotiveerd zijn om iets te doen. Zo kwam het coachvak om de hoek kijken. Dit is nu mijn werk identiteit. Maar ik weet nu dat ik die identiteit niet de overhand moet laten nemen. Dat ik vooral ook vanuit mijn eigen gevoel moet werken en niet meer moet laten leiden door wat ik denk dat anderen van mij verwachten.

En dit laatste leer je niet zomaar. Het is een shift in jouw mindset die je moet zien. Daarnaast heb ik geleerd dat het niet erg is om hulp te vragen. Om aan anderen te vertellen dat je het allemaal niet weet. Om uit te leggen hoe jij je voelt en dat je niet altijd die power vrouw hoeft te zijn om geaccepteerd te worden.

Ik ben nog lang niet uitgeleerd en weet dat ik mijn hele leven nog te gaan heb, maar ik ben nu meer mezelf dan wie ik in al die jaren vanaf de basisschool ben geweest.

Ik zie het nu als mijn missie om vrouwen die door hetzelfde gaan als ik een paar jaar geleden, om die te begeleiden in het ontdekken wie ze echt zijn en in het (terug) vinden van rust en zelfverzekerd in het leven te staan. Zoals je hebt gelezen, weet ik uit eigen ervaring dat dit kan, zolang je maar de tools in handen krijgt om dit te kunnen bereiken.

Herken jij je in mijn verhaal en zie jij dit als het moment om aan jezelf te werken? Mail mij dan op tineke@hurrayfortoday.com en ik neem contact met je op. Laten wij samen gaan werken aan een rustiger leven, waarin jij jezelf durft te zijn.

4 gedachtes over “Wie ben je echt?

  1. Pingback: Heb vertrouwen…in jezelf – Hurray for Today

  2. Pingback: Heb vertrouwen…in jezelf | Hurray for Today

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s