‘Lend me your ears…’

… zoals Joe Cocker ooit zo mooi zong (With a little help from my friends). Als dat zou kunnen. Dit is namelijk het verhaal van mijn ziekenhuis ervaring van afgelopen week.

lendmeyourears

Zolang ik mij kan herinneren heb ik al problemen met mijn gehoor. Als kind had ik regelmatig ontstoken oren en ik heb vroeger buisjes gehad. Ondanks dat ben ik de rest van de tijd zonder pijn en lichamelijke problemen door gekomen. Wel was ik vaak verkouden en was daardoor mijn gehoor op die momenten ook verre van optimaal.

Twee jaar geleden kwam het moment dat het na een zoveelste verkoudheid maar niet de goede kant op ging met mijn gehoor. Mijn oren bleven maar dicht zitten en ik was er helemaal klaar mee. Sindsdien kom ik met grote regelmaat bij de KNO arts.
Na een reeks van controlebezoeken, vele dagen antibiotica druppelen in de oren en een CT scan kwam naar voren dat ik al jaren met een chronische oorontsteking rondliep. Deze ontsteking heeft zich heerlijk genesteld rondom de gehoorbeentjes en heeft mijn trommelvliezen aangetast. Een operatie was de enige manier om de boel te gaan verhelpen.

Begin 2016 ben ik voor het eerst geopereerd. Toen aan mijn linkeroor, omdat deze er het slechtst aan toe was. Omdat het probleem niet in een keer kon worden verholpen, moest ik begin 2017 opnieuw onder het mes. Helaas heeft deze operatie ook niet geholpen en mag ik vanaf december een gehoorapparaat gaan gebruiken voor mijn linkeroor.

De gezondheid van mijn rechteroor is in de tussentijd niet stabiel gebleven. Afgelopen dinsdag ben hiervoor onder het mes gegaan. Het werd uiteindelijk een operatie van drie en een half uur, en dat onder volledige narcose. Het zag er slechter uit dan de doktoren van te voren hadden verwacht. Helaas bleek ook dat in het rechteroor de gehoorbeentjes dusdanig waren aangetast dat ze gedeeltelijk moesten worden verwijderd. Ook hebben ze heb oor schoongemaakt. Dat wil zeggen, ze hebben de ontsteking verwijderd.

Dan kom je bij in de uitslaapkamer. Behalve suizende oren had ik verder geen klachten. Ik mocht een ijsje (zooooo lekker als je verder nog niets hebt mogen eten die dag) en werd na een uurtje terug gebracht op mijn kamer. Daar kon ik gaan eten. Na drie operaties was het voor mij heel bijzonder dat ik ook echt trek had in eten. Alsof mijn lichaam nu zo gewend is aan het ondergaan van de operaties. Die nacht heb ik niet lang geslapen, blijft toch vreemd liggen in een ziekenhuisbed.

De volgende ochtend mocht ik weer naar huis. Wat dan volgt is herstel. En dat houdt in dat ik zo weinig mogelijk mag doen om de druk op het oor te vermijden. Verplicht niks doen is best lastig, want dan pas merk je hoe nutteloos je je voelt.

In de tussentijd gaat het verder redelijk. Door de lange narcose voel ik me erg moe en heb ik veel slaap nodig. Daarnaast ben ik nu enorm slechthorend, want mijn linkeroor moet al het geluid opvangen en dat gaat niet al te best. ’s Nachts word ik nog steeds minstens 1 keer wakker vanwege pijn aan mijn oor. Gelukkig gaat het snel beter als ik paracetamol heb geslikt. En ik heb een nieuwe bijnaam: Flappie. 😉

Gisteren ben ik voor controle weer bij de KNO arts geweest. Daar zijn de hechtingen achter het oor weggehaald en heb ik voor de zekerheid oordruppels meegekregen die ontstekingsremmend zouden moeten werken. De komende 7 dagen moet ik nog steeds zoveel mogelijk rust houden. Daarna mag ik langzaam weer mijn reguliere ritme gaan oppakken en mag ik met een aantal weken weer rustig gaan sporten. Mijn volgende controle staat op 4 december gepland. Ik ben erg benieuwd hoe het dan zal zijn.

2 comments

Add Yours

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s